Her bölüm bittiğinde kafamda kendi "hatırla sevgilimi" kuruyorum

Kendimi bildiğim dönemlerden ilk hatırladığım maalesef silah ve bomba sesleridir. Alçaktan uçan jetleri Türk uçağı sanıp da sokaklara tezahürat için koşarken onların Yunan uçakları olduğunu duyup, yaşadığım korku ise ilk hatırladığım korkumdur. Mahallenin çocuklarının her öğlen bir evde karınlarının doyurulması ilk gördüğüm dayanışma, büyüklerin "siz yediğinizde bizim karnımıza gider" sözleri ilk öğrendiğim özveri örnekleridir.
İlkokul çağlarında annemin aldığı pantolonu tellere takıp yırttığımda yaşadığım şok, o dönem insanlarının o pantolon için bir ay çalışmak zorunda kaldıklarını çok sonradan öğrendiğimde yaşadığımdan daha fazla değildi. Babamın Mücahit arkadaşları tarafından geç saatlerde eve bırakılması, halamın evinde  yediğimiz toplu aile yemekleri, eniştemin motosikleti, hep bunlar ilk on yılın kilometre taşlarıdır. Fark edilmeden geçtiler gittiler. Fark ettiğimde ise iş işten geçmişti. Adamızın sosyo-politik olayları çocuk yaşlardan itibaren beni ve neslimi gerdiğinden çok şeyi yaşarken gerektiği kadar algılamamamıza neden olmuştur. 
İlk rekabet duygularımızı, herkes gibi ortaokul-lise çağlarında yaşadık. Derslerin ve okulun verdiği ilk sorumluluk duygularını tattık. İlk aşk, ilk buluşmalar ve hayal kırıklığı, okuldan kaçmalar, tiyatroya merak sarmalar. Bu arada Lefkoşa Boğaz arasında sıkışmış bir coğrafyada, Kıbrıs adasına çözüm aranan görüşmelerin paralelinde geçen dokuz  yıl.  
 Lisenin hakimi olacakken art arda gelen 1974 darbe ve Barış Harekatı. En kral arkadaşın gözler önünde vurulması. İnsanların toptan yer değiştirilmesini gözlemek. Onların yerlerini değişirken doğup büyüdükleri toprakları terk ederken yaşadıkları duyguları anlayamamak. Onları mutlu sanmak. Yaşadıkları özlemi yıllar sonra anlama gafletinde olmak.
Tıp Fakültesi'ni kazandığımda dünyayı ele geçirdiğimi sanmam, ama aslında dünyanın beni ele geçirdiğini yıllar geçtikten sonra anlamam. Hekimliğin ilk yılları. Saçma rekabet duyguları, ama ille de yanında kremalı "Kıbrıs sorunu".
Türkiye'de geçen on yıl. Genç yiğit insanların kavgalarına ortak olmak. Yokluklara, elektriksizliğe, susuzluğa alışma dönemi. Sonra 12 Eylül'ü canlı yaşama talihsizliği. Ve Özal dönemi. Türkiye'nin yolu hızla alma ama arabayı da bu hızla yol aldırırken sağa sola çarpma devri. Bunları yaşarken bile aklınızın bir köşesinde hep, "Ne olacak bizim Kıbrıs'ın hali?" sorusu...
Enflasyona alışan bir yaşam. Gece on lira ile yatıp, sabah beş lira ile kalkılan yıllar. Birikimlerin bir günde kayıp olduğu bitmeyen krizler. Herşeye rağmen adaya sevda. Salata gibi         karmaşık dönemler. Sosu da Kıbrıs meselesi.  
Komşuların değişimi. Kapıları kilitleyip yatma dönemi. Para kazanmanın çok önemli olduğu, bir bencilliğin yükselen değer olduğu toplumsal yaşam tarzı ama mutlaka yanında kaşarlanmış Kıbrıs sorunu.
Evlilik. Yaşamda tutunabilmek için kavgalar. Doğan bebeğini bile bu uğurda ellere bırakıp, başka evlere terk edip yaşam savaşında yol almak. Onun büyüdüğünü fark etmemek.  Kariyeri geniş aileye tercih etmek. Meslekte de istediğin, amaçladığın şeyleri gerçekleştirememek. Neticede herşeyi zora sokan çözümsüz Kıbrıs adası.
Sivil toplumda çalışmak. Siyasete heveslenmek, ama ailevi yasakları delememek, pişmanlıklar, Annan çözüm planı tartışmaları. Tartışmalar heyecanlar ve hezeyanlar. Hayal kırıklığı .
Değişim, masal. Oyun. Saçmalıklar. Hakikatler. İşte benim je-nerasyonumun Kıbrıs problemi ile haşır neşir olmuş "Hatırla Sevgilim''i. Filmi tekrar sarma şansımız yok. Yaptığımız hataları düzeltme, tattığımız zaferleri tekrarlama olanağı hiç yok. İşin kötüsü bu sorunlarımızın temel sorunu Kıbrıs sorununu nasıl halledeceğiz onu bilen hiç yok.
Yok Çağlayan idi, yok Ankara idi. Lokmacı açıldıydı, açılacak idi. Birleşmiş Milletler bir hamle daha yapacak mı idi yapmayacak mı idi. Bu kez referandum olsa ne olacak? Bu kez iki taraflı evet çıkacak mı? Filmin sonu hala karışık ve belirsiz. Ah Kıbrıs ah. Seni düşünmekten hayatımızı kuramadık.
Yorulduk ama bitmedik. Bu sorun bazımızı kanser etti bazımızı kalp hastası fakat hala babamın sözleri kulaklarımda. Maalesef ben de kızıma bırakmak üzereyim bu istemediğim sözel mirası. "Biz çektik çocuklarımız çekmesin". Son gayretler bunun için. Yoksa öylesine gömüleceğiz içine tarihin.