Bir Pazar günü hayata yön veren olaylardan birini köşemde yayınlayarak siz değerli okurlarımla paylaşmak istiyorum.

            “ Herkes için biraz mutluluk “ adlı yazıyı bana  Ankara İbni Sina Hastahanesinde  tedavi maksatları için bulunduğun ve bana yapılmakta olunan sağlık girişimleri öncesinde bir yakınım getirdi.

             Bu yazı bana büyük moral kaynağı oldu.

              İşte Ankara’daki tedavilerimin olumlu geçmesi üzerinden yazılarıma başladığım şu sıralarda  bu ilginç ve de yol gösterici yazıyı değerli okurlarımla paylaşmıyorum.          

              “Jerry, çevresindekilerin çok sevdiği insanlardan biriydi.Keyfi her zaman yerindeydi.

           Her zaman söyleyecek olumlu bir şey bulurdu.Hatta bazen etrafındakileri çıldırırdı. “Bu adam ,bu halde nasıl iyimser olabiliyor “ diye.Birisi nasıl olduğunu sorsa “Bomba gibiyim “ diye yanıt verdi.Hep “Bomba gibiyim “

            JERRY, bir doğal motivasyoncuydu...yanında çalışanlardan biri,o gün kötü bir günündeyse, Jerry yanına koşar duruma nasıl olumlu bakılacağını anlatırdı.

             Bu tarzı fena halde düşündürüyordu deni... Bir gün Jerry’ye gittim. – “ Anlayamıyorum “ dedim. “ Nasıl oluyor da her zaman her koşulda bu kadar olumlu olabiliyorsun...Nasıl başarıyorsun bunu ?...

             Her sabah kalktığımda kendi kendime  “ JRERRY bugün iki seçimin var.Hava ya iyi olacak ya da kötü derim ve havanın iyi olmasını seçerim.Kötü birşey olduğunda yine iki seçimim vardır.

              Havan ya iyi olacak ya da kötü derim ve havanın iyi olmasını seçerim.Kötü birşey olduğunda yine iki seçimim vardır.Kurban olmak ya da ders almak.Ben başıma gelen kötü şeyden ders almayı tercih ederim.

              Jerry’nin başına tatsız bir şey geldi.Soygun için gelen hırsızlar,paniğe kapılıp Jerry’yi delik deşik etmişler.Ameliuatı 18 saat sürmüş,haftalarca yoğun bakımda kalmış taburcu edildiğinde,kurşunların bazıları hala daha vucudundaymış. Ben onu 6 ay sonra gördüm “Nasılsın  “ diye sorduğumda “bomba gibiyim “dedi.

             Ya yaşamayı seçecektim ya da ölümü,ben yaşamayı seçtim.

Korkmadın mı,şuurunu kaybetmedim mi ? “ sorularına şöyle yanıt veriyor.

             “ Kocaman bir hemşire yanıma yaklaştı ve bağırarak her heangi bir şeye allerjim olup olmadığını sordu. “ Var “ dedim, doktorlar,hemşireler merakla sustular..Derin bir nefes alarak

 Kendimi topladım ve bağırdım ;

              “ Benim kurşunlara allerjim var ...! doktorlar ve hemşireler gülmeye başladılar.

                Tekrar bağırdım. Ben yaşamayı seçtim.Beni bir canlı gibi ameliyat edin  otopsi yapar gibi değil... “

                 Jerry,sadece doktorların büyük ustalıkları sayesinde değil,kendi olumlu tavrının büyük katkısıyla yaşadı.

                 Yaşaması bana büyük ders oldu. Her gün,hayatımızı dolu dolu yaşamayı seçme şansımız ve hakkımız olduğunu ondan öğrendim ve her şeyin kendi seçimimize bağlı olduğunu...